Fraude door eigen klanten blijft te vaak onder de radar

Bij zogenoemde first-party fraud misleidt een klant de financiële instelling bijvoorbeeld over inkomen, kredietwaardigheid of intenties, of maakt hij bewust misbruik van terugbetalingen en uitzonderingsregelingen. Canadese cijfers laten zien dat deze fraude tussen eind 2024 en eind 2025 met 31 procent toenam.  De werkelijke omvang is volgens de auteurs lastig vast te stellen, omdat verliezen regelmatig worden geboekt als kredietverlies, afschrijving, geschil of operationele kosten. Bovendien is intentie moeilijk uit één gebeurtenis af te leiden: betalingsproblemen kunnen voortkomen uit financiële nood, maar ook onderdeel zijn van bewust misbruik. Daarvoor moet gedrag over langere tijd en verschillende producten worden gevolgd. 

Volgens de auteurs beschikken banken vaak al over de benodigde gegevens, maar zitten die verspreid over fraude, kredietverlening, KYC, klantenservice en incasso. Daardoor ontbreekt een integraal klantbeeld waarmee patronen zichtbaar worden.  De oplossing ligt daarom niet primair in méér controles, maar in het verbinden van signalen gedurende de volledige klantrelatie, met duidelijke verantwoordelijkheid en terugkoppeling van eerdere incidenten. Zo kunnen instellingen bewuste fraude eerder onderscheiden van fouten, legitiem gebruik en financiële problemen.  First-party fraud wordt daarmee niet alleen een frauderisico, maar vooral een vraagstuk van datakwaliteit, samenwerking en organisatiebrede risicosturing.

Dit is een samenvatting van het volledige artikel op site GARP.